Als je niet jezelf bent, betaal je daar vaak een hele hoge prijs voor. Soms duurt het jaren voor je dat door hebt. Steeds weer zag ik dit bij de mensen met wie ik werkte in de afgelopen jaren. En zelf ervaarde ik het ook.

Soms lag de oorsprong in de gezinssituatie: Door een bepaalde rol op je te nemen kon je er voor zorgen dat er meer harmonie was thuis, of je voelde je pas gezien als je je daadkrachtige kant of je slimme kant vooral benadrukte. Met als gevolg dat je jaren later de balans in jezelf kwijt bent geraakt.

 
Stel dat je echt in je hart zou kijken en jezelf de vraag zou stellen waar je gelukkig van zou worden? En je dan tot de conclusie zou komen dat dit niet je huidige baan of studie zou zijn, maar iets met minder salaris of aanzien? Maar wat zouden “ze” dan wel niet van je denken?
Door jezelf teveel in een bepaalde rol vast te zetten, omwille van anderen, drijf je steeds verder af van wie je werkelijk bent. Dan ga je overcompenseren, of je onderdrukt een deel van jezelf. Het gevolg kan zijn dat je ongelukkig bent, zonder dat je precies weet waardoor. Of dat je in een burnout raakt, omdat je iets doet wat vooral energie kost en weinig energie oplevert. Of dat je altijd onzeker blijft van binnen, omdat niemand je werkelijk kent maar alleen ziet wat jij laat zien.
 
Hoe zou het zijn om daar uit los te breken? Om stap voor stap jezelf te gaan zijn, jezelf helemaal te gaan accepteren zoals je bent?
 
Ik wilde vroeger altijd stoer gevonden worden. En ik heb ook echt een stoere kant, maar een net zo groot deel van mij is een zacht kuikentje en ontzettend gevoelig. Ik ben vaak de eerste om met tranen in haar ogen te zitten, ik kan al geraakt zijn door mooie muziek, of een oprecht compliment. Door die kant van mezelf te verstoppen moest ik altijd mijn emoties onderdrukken. Me altijd groter en stoerder voor doen dan ik werkelijk was.
Sinds ik heb omarmd dat ik ook gevoelig ben, heb ik ervaren dat dit zelfs een enorme kracht kan zijn! Door mijn gevoeligheid er te laten zijn ben ik oprechter, of zelfs echter, maar vooral meer benaderbaar en opener geworden. Het heeft vriendschappen verdiept en me een betere therapeut gemaakt. En ik voel me tevredener over mezelf, want wanneer ik mijzelf kan zijn en met een pure intentie handel, hoef ik niet onzeker te zijn over wat een ander er van kan vinden. 
 

Maar hoe doe je dat nou? Jezelf zijn? 

Deze stappen hebben mij geholpen in dit proces:

  • Leer te voelen: als je kunt voelen wat er in je lichaam gebeurt kun je leren waar je grenzen liggen, wanneer je daar overheen gaat, waar je energie van krijgt of blij van wordt. Door je emoties te leren herkennen leer je jezelf beter kennen. Ah dit maakt me boos, wat wil dat zeggen? Hee, nu word ik verdrietig of voel ik mij gekwetst, wat betekent dat?
  • Wees nieuwsgierig: hij hangt heel erg samen met hierboven, maar durf vanuit nieuwsgierigheid te gaan ontdekken wie je bent en hoe jij in elkaar steekt. Er is geen goed of fout, je kunt alleen jezelf steeds beter leren kennen.
  • Wees transparant: Oefen om de binnenkant en de buitenkant steeds meer met elkaar overeen te laten komen. Herken je dat een grens bereikt is maar hoor je jezelf automatisch zeggen “oh geen probleem hoor, ik help je wel/werk over voor je/cancel mijn eigen plannen wel” . Ga dan oefenen om dat te doorbreken. Bijvoorbeeld door te zeggen dat je er later op terug komt of het nu nog niet weet.
  • Praat en deel met anderen over wat er in je omgaat. Dit kan helpen om jezelf weer beter te begrijpen, een ander perspectief te krijgen en om te oefenen in het transparant zijn. 

En als laatste: omarm het leven en omarm jezelf. Wanneer je je zult blijven verzetten tegen wat er is, tegen wie je werkelijk bent, dan zul je blijven lijden. Hoe hard je ook je best doet om dat te negeren. En trust me, het leven is zoveel mooier als je blij kunt zijn met wie je bent! 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *