Gelukkig of betekenisvol?

Het grootste verschil tussen streven naar een betekenisvol leven of een gelukkig leven zit hem naar mijn idee in het omgaan met nare gevoelens. Door te streven naar geluk wil je eigenlijk zoveel mogelijk -of zelfs uitsluitend- positieve ervaringen. Wie wil dat nou niet? 

Je gaat hiermee alleen voorbij aan het feit dat narigheid en moeilijkheden nou eenmaal bij het leven horen. Iedereen heeft zo zijn eigen shit. Zonder dalen geen pieken , zonder schaduw geen licht en zo zijn er vast nog meer cliché’s te verzinnen. 

De struisvogeltechniek

Maar hoe verenig je narigheid dan met een betekenisvol leven? 

Vroeger was het simpel voor mij. Ik wilde gelukkig zijn en bij nare gevoelens had ik maar liefst drie strategieën: 

  • Ontkennen (het is er niet)
  • Negeren (het is er wel maar ik doe alsof het er niet is)
  • Onderdrukken (het is er wel maar ik houd het verborgen)

Het gevolg was dat ik vaak lang bleef zitten met nare gevoelens. Alles stapelde op tot de bom af en toe barstte of ik trok me steeds meer terug en loste het op met destructief gedrag. Deze techniek kunnen we de “struisvogeltechniek” noemen. Makkelijk op de korte termijn (want je hoeft niet te dealen met je eigen shit) maar levert op de lange termijn vrij weinig op. Sterker nog, je betaalt er altijd een prijs voor, maar soms merk je dat pas jaren later. (omdat je je al jaren ongelukkig voelt zonder duidelijke reden, je eigenlijk steeds minder goed voelt waar je behoefte aan hebt of je zelfs het contact met jezelf helemaal bent kwijtgeraakt). 

De struisvogeltechniek is een prima techniek om te overleven (althans voor mij) maar doet weinig voor je als je liever wil leven in plaats van overleven. 

Na flink wat jaren van oefenen, leren, groeien en uitproberen heb ik de struisvogeltechniek dan ook achter me gelaten en doe ik het tegenwoordig anders. 

Stap 1: Acceptatie

Het belangrijkste wat ik nu doe is accepteren dat ik voel wat ik voel. Of ik nou boos, verdrietig, angstig of teleurgesteld ben. Het is er en ik laat het bewust toe. 

Stap 2: Haal adem

Ik haal bewust een paar keer rustig adem. Hierdoor kan ik vaak de sneltrein aan gedachten wat vaart laten minderen. Het brengt me wat meer in het hier en nu. Daarnaast legt het de focus meer op mijn lichaam in plaats van mijn hoofd. Dit helpt dus ook bij het voelen (stap 1). Soms adem ik naar de plek waar ik de emotie in mijn lichaam voel. Door dit te doen, ontstaat er een soort ruimte. Meestal neemt de heftigheid van de emotie hierdoor (in elk geval tijdelijk) af. 

Stap 3: delen

Vaak deel ik met iemand bij wie ik me vertrouwd voel wat er aan de hand is. Ik praat over de gebeurtenis, en ik praat over mijn gevoelens. Als ik moet huilen laat ik het toe wanneer de ander me wil troosten. 

En ook al verandert praten niks aan de situatie, het kan wel helpen om er anders naar te gaan kijken. En wanneer je ergens anders naar kunt kijken, ga je je er ook anders bij voelen. 

Stap 4: je bent niet wat je denkt

Soms helpt het me om me bewust te worden van de gedachten die ik heb over de situatie. Welke opvatting heb ik nu waardoor ik me zo voel? Ik check of de gedachte klopt en of het helpend is er zo over te denken. Zo niet? Dan zeg ik tegen mezelf dat wat ik denk niet DE waarheid is, maar slechts een gedachte.  

Meestal is het gevoel dan al gezakt. En elke keer als ik weer overgenomen word door de emotie doe ik bovenstaande nog een keer. Of een deel ervan. 

Stap 5: Afleiding

Tot slot focus ik me op wat ik die dag moet doen of als ik de tijd vrij kan maken, wat ik graag wil doen ter afleiding. Zonder de emotie weg te drukken. Alsof je een extra tas bij je draagt met een extra last. In plaats van heel hard te werken om van die tas af te komen, slinger ik ‘m maar gewoon over mijn schouder en ga met tas en al over tot de orde van de dag. 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *